ProMedico Pismo Śląskiej Izby Lekarskiej w Katowicach maj 2021 nr 280

29 Pro Medico • czerwiec 2021 W deszczowe sobotnie popołudnie na katowickim cmentarzu pożegnaliśmy prof. dr. hab. n. med. Mariana Dróżdża, który zmarł w roku swoich dziewięćdzie- siątych urodzin. Był absolwentem Śląskiej Akademii Medycznej i z tą uczelnią był związany przez cały okres aktywności zawodowej. Po ukończeniu studiów w 1960 r. praco- wał w Katedrze Chemii Fizjologicznej, kierowanej przez prof. dr. Stanisława Jóź- kiewicza. W 1973 r. włączył się w organizację nowo- powstałego Wydziału Farmaceutyczne- go. Na tym wydziale w latach 1973-1982 kierował Katedrą i Zakładem Chemii Klinicznej i Diagnostyki Laboratoryjnej (nazwa placówki ulegała w tym czasie zmianom). Był jednym z pierwszych dziekanów Wydziału Farmaceutycznego (dwukrotnie 1975-1977 i 1981-1983 oraz prodziekanem 1972-1975). W 1982 r., po nagłej śmierci prof. dr hab. n. med. Anny Lewandowskiej-Tokarz, powrócił naWydział Lekarski i do przejścia na eme- ryturę (w 2001 r.) był związany z Katedrą i Zakładem Biochemii. Zajmował się dia- gnostyką laboratoryjną, kierował przez kilka lat laboratorium w Szpitalu nr 3 i II Klinice Pediatrii w Katowicach Załężu (1969-1973), a także uzyskał specjaliza- cję w zakresie chorób dzieci. Po przejściu na emeryturę przez kilka lat współpraco- wał z Instytutem Medycyny Pracy i Zdro- wia Środowiskowego w Sosnowcu. Wspomnienie o śp. profesorze Marianie Dróżdżu Odejście Profesora Mariana Dróżdża jak- by symbolicznie zamknęło epokę pierw- szych twórców Wydziału Farmaceutycz- nego Śląskiego Uniwersytetu Medycz- nego. Co ciekawe, wydział powstał dzięki wysiłkowi w większości lekarzy, przy współdziałaniu chemików i jedy- nie małym udziale farmaceutów. To być może wpłynęło na pewne ukierunko- wanie kształcenia, w pierwszych latach, na farmację kliniczną, co było ówcze- śnie bardzo nowoczesną wizją zawodu. Wspomnieć należy, iż Profesor Dróżdż był inicjatorem powstania Oddziału Analityki Medycznej działającego przy Wydziale Farmaceutycznym. Pozostawiam historykom i biografom szczegółową analizę niewątpliwych osiągnieć naukowych, organizacyjnych, kształceniowych, a także złożonej i zmie- niającej się sytuacji społeczno-politycz- nej czasów, w których przyszło żyć i pra- cować prof. dr. hab. n. med. Marianowi Dróżdżowi. Żegnając Profesora, wspo- mnę o dwóch Jego cechach – istotnych, a może nie zawsze pamiętanych... Był człowiekiem dobrym i życzliwym, mimo wielu przeciwieństw losu, jakie Go spotykały w ciągu całego życia. Znając Go od ponad pół wieku i pracując z Nim przez kilka lat, mogę z głębokim przeko- naniem przypomnieć, jak wielu ludziom chętnie pomagał, ratując ich w ważnych sprawach, najczęściej dotyczących zdro- wia, umożliwiając, przykładowo, uzy- skanie konsultacji lub ówcześnie trudno dostępnego leku. Nie mam wątpliwości, że, mimo upływu lat, wiele osób z głębo- ką wdzięcznością wspomina Profesora. I drugi aspekt, mający też wydźwięk oso- bisty. Był przełożonym, który pozwalał swoim uczniom nie tylko na szybki roz- wój, ale także na szukanie własnej drogi rozwoju. To rzadka cecha szefów, którzy czasami narzucają swoim podwładnym określony model ukształtowania pra- cownika. Duża grupa uczniów pamię- tających Profesora z Zabrza Rokitnicy, Sosnowca czy Katowic Ligoty, tej Jego postawie zawdzięcza swoje dalsze osią- gnięcia zawodowe. Drogi Marianie, spoczywaj w pokoju. Eugeniusz Józef Kucharz tystycznej. Równolegle rozpoczął studia doktoranckie na Uniwersytecie w Düssel- dorfie. Staż i studia doktoranckie ukoń- czył w terminie. W roku 1992 wraz z małżonką zakupili praktykę lekarską i dentystyczną w Obe- rhausen. Od tego momentu pracowali razem, w tym samym miejscu. Krystyna jako lekarz ginekolog, Jacek jako lekarz dentysta. Przez cały okres pracy Jacek pogłębiał swoją wiedzę. – 1986-1992 – praca doktorska w insty- tucie anatomii i badania mózgu, depar- tamentu anatomii topograficznej i bio- mechaniki Uniwersytetu Heinrich-Heine w Düsseldorfie. – 1989-1991 – staż dwuletni po ukoń- czeniu studiów stomatologicznych. – 1992 – nadal własna praktyka stomato- logiczna w Oberhausen. – 2002-2003 – uczestnik programu opie- ki periodontologicznej na uniwersyte- tach w Nijmegen i Frankfurcie. – 2003-2004 – uczestnik programu lecze- -nia implatologicznego na uniwersytecie Karl-Haupl-Institut w Düsseldorfie. – 2005-2006 – uczestnik programu lecze- nia endodontologicznego Europejskiego Towarzystwa Endodontologicznego. Po roku 1991 bardzo często odwie- dza Śląsk. Stare znajomości powodują, że podejmuje pracę naukowo-badaw- czą. Jej wynikiem są dwa patenty świa- towe zgłoszone w Biurze Patentowym w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczo- nych, oraz również dwa w Europejskim Urzędzie Patentowym w Monachium. Jacek jest ich współwłaścicielem. Paten- ty dotyczą preparatu kościozastępczego na bazie odbiałczonej kości ludzkiej oraz preparatu do higienizacji jamy ustnej na bazie wody oligomineralnej. Za patent dotyczący preparatu kościozastępczego w czerwcu 2013 r. wraz ze wspólnika- mi otrzymuje Złoty Medal na wystawie w Pittsburghu (PA, USA). Był członkiem kilku europejskich towa- rzystw naukowych. Posiadał siedem cer- tyfikatów ukończenia szkoleń dokształ- cających w Genewie, Dusseldorfie oraz w Norymberdze. Zmarł nagle podczas zimowych wakacji w Alpach 23 marca 2021. Jacku, pozostaniesz na zawsze w naszej pamięci. Odpoczywaj w spokoju. Dr n. med. Jan Rauch