ProMedico Pismo Śląskiej Izby Lekarskiej w Katowicach kwiecien 2024 nr 308

Pro Medico kwiecień 2024 24 Horyzont zdarzeń Czesanie łysego Przed kilkoma laty w zażartej dyskusji, w gronie lekarskim, kłóciliśmy się o możliwości rozsąd- nej naprawy systemu ochrony zdrowia. Mając mikrodoświadczenie, z przeszłości, kiedy to byłem liderem organizowania praktyk prywatnych, wraz z kolegami Sośnierzem i Lachetą (serdecznie pozdrawiam), napisaliśmy własny projekt reformy naszej branży. Był on zaprezentowany w Dzien- niku Zachodnim. Dr n. med. Andrzej Wojcieszek Potem nasze drogi się rozeszły. Andrzej poszedł w politykę. Mogę śmiało napisać, że duża część naszych myśli została wcie- lona w Śląskiej Kasie Chorych. Czemu nie wszystko? O, tu pojawia się prawdziwa polityka, czyli kasa. Lisa Minelli w filmie „Kabaret” śpiewała: „Pieniądze sprawia- ją, że świat się kręci…”. Nagle okazało się, że nasza praca to nie służba społeczeń- stwu, ale rynek usług i można go wycenić. Zapachniało grubą kasą. Nie dano szansy na spójny model, ale wykrojono konty- nenty. Lekarski, pielęgniarski, wyspy psy- chologów, techników i innych. Pamiętam spotkanie w ministerstwie, gdzie trzech doktorów z Kanady objaśniało nam oczy- wistą oczywistość. Dopiero od naszej gru- py, a byli tu ponad miesiąc dowiedzieli się, że w Polsce są praktyki prywatne. Źle ustawione prawo spowodowało, że zapomnieliśmy o zębach dzieci, opiece psychiatrycznej i wielu „drobnych spra- wach”. Efekt był do przewidzenia – odej- ście od zawodu i emigracja zarobkowa. Nie jestem pewien, ile dokładnie pielęgniarek porzuciło zawód, ponoć 80.000. Były dwa powody. Płaca i konieczność uzupełnie- nia wiedzy do poziomu licencjatu. Można to było załatwić, ale zgodnie z wytycznymi UE (z którymi się zgadzam). Zaprzepasz- czono dorobek liceów pielęgniarskich. Wcześniej rocznie tylko na Śląsku przyby- wało 600 nowych „sióstr”. Rekompensując tę stratę, otwarto wydział pielęgniarski. Dla 60 studentek. Pielęgniarka to ciężka praca. Zapewniała jednak awans społecz- ny. Ile z nich wyemigrowało ze wsi, potem znalazło partnera i ułożyło sobie życie w mieście? Lekarze, zwłaszcza ci młodzi, przez kostyczny system specjalizacji i ręczne sterowanie też emigrowali. Ordynatorów zaczęto zamieniać na kierownikówoddzia- łów, nominowanych nie po konkursie, ale według nadania. Medycyna to pieniądze. Całkiem spore, ale czy tylko? W czasie dyskusji, o której wspomniałem, palnąłem zdanie: „Jeszcze się zdziwicie, kiedy par- tia rządząca powoła narodowe akademie zdrowia. Córki i synowie aparatczyków po rocznym albo dwuletnim nauczaniu dostaną dyplom narodowego lekarza pol- skiego, potem odsapną i po kolejnym sze- ściomiesięcznym kursie uzyskają specja- lizację. Wtedy wyleczą wszystko i wszyst- kich”. Chyba mam zdolność do prekognicji albo wykrakałem. Dziś Ministra jest prze- pytywana, jak załatwi finansowanie tym nowym„uczelniom”. Poznałem kilka, przy- pominają szkółki niedzielne. LEP, czyli test, może zdać koń po tresurze. W historii zapi- sał się koń jako rzymski senator w czasach Kaliguli. Zachowania się przy chorym uczy relacja mistrz – uczeń. Mistrz nie może być koniem. Czas pokaże, czy bezpieczniki naszego samorządu pozwolą utrzymać standardy. Zainteresowanym polecam wywiad z dr. Tomaszem Haściłowiczem, który musiał rozbroić japońskie bezpiecz- niki i został pierwszym polskim lekarzem z prawem pracy w Japonii (medonet.pl ). Publicyści ogłosili, że poprzedni rok (2023) był„przełomowy”. Zastanówmy się, co zrobić, by przełamać niedobre zwyczaje, ożywić Nasz Samo- rząd, aby wszyscy lekarze mieli poczucie wsparcia. Zastanówmy się, czy komu- nikacja samorząd – lekarz oraz między lekarzami jest wystarczająco wydajna. Czy sposób komunikacji ze społeczeństwem/ władzą jest odpowiedni do celów, które chcemy osiągnąć? Czy cele te są dobrze zdefiniowane? Wspominałem peryskop Grundmana. Musimy być mądrzy wiedzą, a nie szarżu- jącym na ślepo bawołem. Jeszcze mamy prestiż, ale sporo się go wykruszyło. Rozpocznijmy remont. Może remanent wystarczy. Może lekarz powinien mieć sta- tus wolnego zawodu. Obyśmy zdrowi byli. Fot. Chroma Stock