ProMedico Pismo Śląskiej Izby Lekarskiej w Katowicach lipiec/sierpień 2021 nr 281

25 Pro Medico • lipiec/sierpień 2021 pamięć. Wydaje się jednak, że zajmowa- nie się dziećmi – pisze Jay Jayamohan – nie jest także łatwe. Najpierw tymi w łonie matki z wadami i chorobami letalnymi, potem tymi, które stają się noworodkami, dziećmi, które nawet nie będą w stanie zrozumieć, jak bardzo są upośledzone, mimo prób leczenia neurochirurgicz- nego. Jego wypowiedzi koncentrują się na kilku faktach: 1. Czy życie dziecka będzie wypełnione przez nieuzasadnioną ilość bólu, cierpie- nia, upośledzenia? 2. Czy będzie mogło prowadzić życie na poziomie, który są w stanie zaakcepto- wać jego rodzice czy ono samo? 3. Czy rodzice będą potrafili sobie z tym poradzić? 4. Co może zaproponować neurochirur- gia, kiedy szpital staje się drugim domem chorego, upośledzonego, niepełnospraw- nego, cierpiącego dziecka? Operacją nie można przywrócić funkcji, które nigdy się nie rozwinęły. Opisuje pacjentkę, jednoroczną dziewczynkę z guzem zajmującym połowę głowy. Guz zaczynał się rozwijając in utero. Guz usu- nięto w całości. Tam, gdzie normalnie mieściłby się prawidłowy mózg, w całości ziała pustką wielka jama. Dziewczynka powróciła do życia. Została tylko lekka słabość prawej strony ciała, co w miarę dorastania zaczęło się poprawiać i nigdy nie wpłynęło na jakość życia. Ale czy nie nastąpi wznowa, np. za 10 lat? Nie zawsze jest tak dobrze. W innej historii chłopiec z guzem w samym środku czwar- tejkomory.Guzudałosiębezżadnychkom- plikacji i problemów usunąć w całości. Ale pacjent nie wybudził się z narkozy. Był cał- kowicie nieprzytomny i pozostawał w tym stanie przez wiele dni i tygodni. Z czasem się wybudził. Chłopiec był wolny od guza. Nie miał raka. Ale też nie miał należnej jakości życia. Wszystko, co czyni nas zdro- wymi ludźmi, zostało mu odebrane. Jay Moyahaman kontrolował go co roku. Kiedy spotkał się z nimw 15 r.ż ., przekazał dobrą prognozę. – Hurra – wykrzyknął pacjent. – Czyli teraz będęmógł żyć dłużej tak jak teraz, na wózku inwalidzkim, nie mogąc się same- mu załatwić ani wysikać – wielkie dzięki Jay – powiedział ironicznie do neurochirurga – za takie życie ... Powstaje pytanie, czy wolelibyście tylko pięć lat dobrego normalnego życia, cze- kając na koniec, czy wybralibyście dzie- sięciolecia egzystencji na bardzo ograni- czonym poziomie? Te i inne historie opo- wiedziane przez obu neurochirurgów sta- wiają trudne pytania egzystencjalne czy metafizyczne, na które muszą codziennie odpowiadać neurochirurdzy, zajmując się i dziećmi, i dorosłymi. Przeczytajcie te relacje, wstrząsną wami, choć jesteście lekarzami. A na postawione na początku pytanie, jak wygląda mózg, jest wiele odpowiedzi. Zależy, kto odpo- wiada. Jeśli nie chodzi o chory mózg, tym, którym zajmują się neurochirurdzy, neuro- lodzy czy psychiatrzy. Zdrowy mózg jest w zainteresowaniu kognitywistów, tzn. neurobiologów, neurojęzykoznawców, antropologów, filozofów umysłu, cyber- netyków od sztucznej inteligencji, neurop- sychologów poznawczych oraz neurome- dycyny. Ale to już inna historia. Literatura: Jay Yayomohan: Neurochirurg, Filia 2021 r. Rahul Jandial; Jak otworzyłem mózg, Feeria 2021 r. W dniach 13-14 maja br. odbyło się jubileuszowe Międzynarodowe Sym- pozjum „Koksartroza X”, połączone z obchodami 20-lecia powstania Kate- dry i Kliniki Ortopedii i Traumatolo- gii Narządu Ruchu Wydziału Nauk Medycznych w Katowicach Śląskiego Uniwersytetu Medycznego. Katedra i Klinika została utworzona 1 grud- nia 2000 r., po przekształceniu w jednostkę akademicką istniejącego już od 1 września 1977 r. Oddziału Urazowo-Ortopedyczne- go w Górnośląskim Centrum Medycznym w Katowicach – Ochojcu, którego ordyna- torem był znakomity dr n. med. Jerzy Totu- szyński (wcześniej dr n. med. Andrzej Wejs- flog), a mnie przypadł w udziale zaszczyt współtworzenia i kierowania nią od począt- ku. Niestety, sytuacja pandemiczna unie- możliwiła organizację tego ważnego, nie tylko w skali kraju, wydarzenia naukowego w tradycyjnej wersji stacjonarnej i zobligo- wała do wyboru spotkania z wykorzysta- niem połączeń internetowych, z siedzibą w Katowicach. Wzorem poprzednich lat, do udziału w obradach zaprosiłem wybitne autorytety z kraju i z zagranicy, w przekona- niu, że w prezentacjach podzielą się z nami bogatymi doświadczeniami zawodowymi oraz wezmą aktywny udział w konstruktyw- nej i twórczej dyskusji. Wykładowcami byli m.in .: Konsultant Kra- jowy ds. Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu, prof. Jarosław Czubak z Otwocka, profesorowie Jan Blacha z Lublina, Jaro- sław Deszczyński, Krzysztof Kwiatkowski i Artur Stolarczyk z Warszawy, Szymon Dragan z Wrocławia, Jacek Kowalczew- ski z Otwocka, Stephen Jones z Cardiff i Rashid M. Tikhilov z St. Petersburga oraz zespół Oddziału. Główne tematy dotyczyły zagadnień lecze- nia operacyjnego stawu biodrowego, które jeśli jeszcze nie dzisiaj, to jutro będą z pew- nością niezwykleważne, także zewzględów prawnych: komputerowego planowania przedoperacyjnego w endoprotezoplasty- ce, nowości w aloplastyce biodra z zastoso- waniem robotów i najczęstszych błędów popełnianychw zabiegach rewizyjnych. Było to38. sympozjumzorganizowaneprze- zemniew ciąguminionych 20 lat, ale pierw- sze w wersji online. Dziękuję uczestnikom tego przedsięwzięcia naukowego, które sta- ło się znaczącą okazją do rozpropagowania ważnych dokonań naszej specjalizacji, stwo- rzyło forum wymiany poglądów i koncepcji leczniczychoraz impulsdopodjęcianowych zadań badawczych. Pozostaję z nadzieją, że czas spędzony przed ekranem kompu- tera był pożyteczny, zwłaszcza, że mimo obaw, organizacja przebiegła sprawnie i bez zakłóceń technicznych, z wykorzystaniem nowoczesnych narzędzi i technik kompu- terowych. Sympozjum było również okazją do wręczenia 84. Odznaczenia „Zasłużony dla Polskiej Ortopedii i Traumatologii”, przy- znawanego za wybitne osiągnięcia nauko- wo-dydaktyczne, chirurgiczne i organiza- cyjne, dr. n. med. Markowi Okońskiemu z Lublina. Jako Kanclerz Kapituły podkreśli- łem jego szczególne osiągnięcia w zakresie ortopedii i traumatologii dziecięcej. Tradycyjnie pamiętałem także o naszych zacnych lekarzach seniorach, zaproszonych do uczestnictwa i obecnych z nami podczas dwóch dni obrad. Wielkim zaszczytem był Honorowy Patronat wybitnych osobisto- ści naszego regionu, który zawsze podnosi w istotny sposób rangę tego cykliczne- go wydarzenia. Na zakończenie dziękuję Śląskiemu Uniwersytetowi Medycznemu w Katowicach, w osobie JM prof. dr hab. n. med. Tomasza Szczepańskiego – Rektora SUM, dyrektorowi Górnośląskiego Centrum Medycznego w Katowicach – Ochojcu, mgr Klaudii Rogowskiej oraz Śląskiej Izbie Lekarskiej w Katowicach – prezesowi Okrę- gowej Rady Lekarskiej dr. n. med. Tade- uszowiUrbanowi zamożliwośćwieloletniej współpracy i konstruktywne relacje oraz działania, zwłaszcza w ostatnim, trudnym czasie epidemii. KoordynatormerytorycznySympozjum Prof. dr hab. n.med. DamianKUSZ KierownikKatedry i Kliniki Ortopedii i Traumatologii NarząduRuchuWNMK SUMwKatowicach LIST DO REDAKCJI Roboty w operacji stawu biodrowego?