ProMedico PS Pismo Śląskiej Izby Lekarskiej w Katowicach listopad 2018 nr 254

23 Pro Medico • listopad 2018 2) Rozszerzanie wypowiedzi na pojęcia, które, oprócz jednakowego brzmienia wyrazów, nie mają nic wspólnego lub mają mało wspólnego z rzeczami omawianymi (w opinii biegłego) i następnie wypowiedzi własnej obalenie – w ten sposób wywołuje się wrażenie, że się obaliło twierdzenie (bie- głego). 3) Zwlekanie z ujawnieniem wniosków poprzez podawanie różnych luźnych prze- słanek w taki sposób, aby biegły przyjął owe przesłanki jako istotne, pomimo że nie są istotne i wskazywanie w ten sposób na brak logicznych racji w opinii biegłego. 4) Stosowanie twierdzeń fałszywych, ale akceptowalnych przez biegłego i argumen- towanie w odniesieniu do tych przesłanek, aby w końcu „włożyć” je w „usta” biegłego, a następnie ich obalanie, jako z gruntu fał- szywych. 5) Przedstawianie pozornych argumen- tów , które nie dowodzą niczego, aby zmu- sić biegłego do dyskusji nad nimi i przez to wykazać brak wiedzy czy konsekwencji wpodawaniu twierdzeń (przez biegłego). 6) Przedstawianie „ taktyki zapytań”, czyli zadawanie pytań w taki sposób, aby biegły samdoszedł do uznania wysuniętego twier- dzenia. 7) Doprowadzenie biegłego do złości, wyprowadzanie z równowagi, bowiem wtedy biegły nie jest w stanie prawidłowo rozumować i bronić swoich racji. „Doprowa- dzić do złości łatwo, dzięki jaskrawo niespra- wiedliwemu traktowaniu lub też szykanom albo poprzez ogólną bezczelność” – wskazuje Schopenchauer. 8) Chaotyczne zadawanie pytań, czyli nie w takiej kolejności, aby zmęczyć biegłego natarczywością i brakiem precyzji w myśle- niu. 9) Zadawanie podstępnych pytań (a nawet ich powtarzanie w inny sposób), aby naprowadzić biegłego na własną tezę i wykazać nielogiczność i brak wiedzy (bie- głego). 10) Wmawianie biegłemu, że zaakceptował tezę adwokata lub radcy. 11) Prowokowanie do wyrażania przesad- nych sądów, które następnie można obalić, wykazując niewiedzę czy stronniczość (bie- głego). 12) Powoływanie się na autorytety i cyto- wanie ich wypowiedzi. I tak prawnicy, będący pełnomocnikami oskarżonych w procesie karnym, powodów lub pozwanych w procesie cywilnym lub pracowniczym, czy wreszcie odwołujących (skarżących) w procesie np. z zakresu ubez- pieczeń społecznych, stosują owe „sztuczki” lub „fortele”, następnie kontestują sprowo- kowane wypowiedzi (w trakcie rozprawy lub pisemne). Są to więc rzeczy, o których lekarz biegły wiedzieć powinien. Pisząc ten artykuł – ! ? ? 8 w zasadzie krótkie wprowadzenie do pro- blemu – zacząłemzastanawiać się, czy każdy biegły (w tym chcący wydawać opinie jako biegły ad hoc ) nie powinien zapoznać się z ową problematyką? Miałoby temu posłu- żyć np. zorganizowanie szkolenia (wykła- dów) dla chętnych, ale czy tematyka zainte- resowałaby środowisko? Ryszard Szozda przywspółpracy GrażynyOgrodowskiej (Dr n. med. Ryszard Szozda jest przewodniczą- cym Zespołu ds. orzekania i opiniowania sądo- wo-lekarskiego w sprawach cywilnych oraz pra- cy i ubezpieczeń społecznychORL) Zespół ds. orzekania i opiniowania sądowo-lekarskiego ORL w Katowicach powstał w 2010 r. (w r. 2016 przekształcił się w dwa: jeden to Zespół ds. orzekania i opiniowania sądowo-lekarskiego w sprawach cywilnych oraz pracy i ubezpieczeń społecz- nych, a drugi: Zespół ds. orzekania i opiniowania sądowo-lekarskiego w sprawach odpowiedzialności zawodowej i karnych . W tej kadencji przewodzi mu dr Jacek Gawron). W skład Zespołu kierowanego przez dr. Szozdę wchodzą lekarze, którzy opiniująwe wszystkich praktycznie sprawach, albo jako bie- gli wpisani na listy prowadzone przez prezesów Sądów Okręgowych, albo jako biegli ad hoc powoływani w konkretnych sprawach, albo pracownicy ZUS (organ rentowy także często korzysta z pomocy konsultantów, czyli odpowiednika biegłych – nie jest to jed- nak tożsame). Do zadań Zespołu należy m.in. pomoc lekarzomorzekającym i opiniującymw pełnieniu ich roli w tym zakresie, także pomoc w znajdowaniu biegłych (dla Sądów oraz organów prowadzących postępowania przygotowawcze) w sprawach cywilnych, pracy i ubezpieczeń społecznych. PrezydiumZespołu: przewodniczący – dr n. med. Ryszard Szozda , wiceprzewodniczące: dr Teresa Bieńko oraz dr Jolanta Rynow- ska-Wiśniewska , sekretarz: dr Ewa Paszek . Członkowie: dr dr AgnieszkaPawlik, Andrzej Postek, Andrzej Sielańczyk, GabrielaMuś, prof. JarosławMarkowski, dr dr Jacek Kocot, Krzysztof Szczechowski, Małgorzata Dosiak, Jacek Gawron, Grzegorz Grudnik, Jan Pruszowski, Urszula Urbano- wicz . Oprac. G.O. „Istota każdej dysputy, czy to publicznej, czy akademickiej, czy sądowej, lub wreszcie uży- wanej w zwyczajnych rozmowach polega na tem, co następuje:  stawia się tezę, która win- na być obaloną; dlatego istnieją dwa sposoby i dwie drogi:  1. Sposoby bywają ad rem i ad hominem.(…) 2. Co się tyczy drogi postępowania, to ta bywa albo prostą, albo pośrednią; pierwsza napada na podstawy tezy, druga na jej rezultaty; jed- na dowodzi, że teza jest nieprawdziwą, druga, że nie może być prawdziwą.” Artur Schopenchauer Sztuka prowadzenia sporów, Księgarnia Teodora Paprockiego i S-ki, 1893, tłumaczenie Jan Lorentowicz, Rozdział I, Erystyka, Podstawy wszelkiej dyalektyki Fot. Chroma Srock; collage Katarzyna Wiśniewska-Lewicka