ProMedico Pismo Śląskiej Izby Lekarskiej w Katowicach maj 2023 nr 299

Pro Medico maj 2023 26 Skierowanie do odbywania specjalizacji odbierałam z koleżanką. Miejsca na Śląsku były dwa. Jedno jej, drugie moje. Moim zdaniem było czego gratulować, ale w urzędzie padło: co wyście najlepszego narobiły... Fot. Chroma Stock gii wzięły udział 472 kobiety pracują- ce w zabiegówkach. Dużo? Niedużo? Tylko 10% z nich zadeklarowało, że nie doświadczyło żadnych przejawów dys- kryminacji. Moja przygoda z chirurgią rozpoczęła się na trzecim roku studiów, kiedy dołączy- łam do Studenckiego Koła Naukowego. Mimo że każdego roku wraz z koleżan- ką zdobywałyśmy najwyższe miejsca za uczciwą pracę naukową, to i tak część asystentów widziała w nas przychodzące poza godzinami zajęć do klinik panny na wydaniu, bo czegóż kobieta miałaby szukać na chirurgii. Skierowanie do odbywania specjalizacji w trybie rezydenckim odbierałam z kole- żanką. Miejsca na Śląsku były dwa. Jed- no jej, drugie moje. Moim zdaniem było czego gratulować, ale w urzędzie padło: co wyście najlepszego narobiły... Wspomina Pan profesor, że przez lata pracował z kobietami, a nawet kobieta ustalała reguły gry, a w regułach wszyscy byli równi. Wspaniale! Ja mam po części podobne wspomnienia. Trochę czasu nas dzieli. Ja dołączyłam do zespołu jako piąta kobieta. Moi sze- fowie i wspaniali nauczyciele nigdy nie dali mi odczuć, że chirurga ze mnie nie będzie. Co innego niektórzy współdyżur- ni, ale tych historii już nie będę powielać. Pozostaje się cieszyć, a może i nawet nie- co zazdrościć, że kobiety z zespołu Pana profesora (bo są takowe?) nie mają takich doświadczeń, a i Pan profesor nie bywa ich świadkiem. Fundacja Kobiety w Chirurgii niedługo rusza z aplikacją ułatwiającą wybór miej- sca tak do nauki zabiegówek, jak i pracy w nich. Życzę wysokiej pozycji i wielu chętnych. Pyta Pan profesor, czy Rydygier mógł sobie wyobrazić kobietę ze skalpelem? Otóż mógł, a kto wie, może się nawet jej obawiał. W książce „To jest Kraków Mości Książę” czytamy, że z własnej kieszeni opłacał drukowanie w prasie swoich opi- nii, w których był przeciwny obecności kobiet w medycynie. A zajęcia z chirur- gii prowadził w sposób, eufemistycznie rzecz ujmując, uprzykrzający życie stu- dentkom. Wspomina Pan Agnodike, Bendzisławską, Merit Ptah... Kobiet w medycynie, w chi- rurgii było na przestrzeni wieków bardzo dużo. Niestety, jeszcze zupełnie do nie- dawna musiały się uciekać do męskich przebrań, studiów za granicą czy dziedzi- czenia praktyki po mężu (dr Bendzisław- ska), bo oficjalnie na studia medyczne mogą być przyjmowane od niedawna. Wojskowy wydział lekarski ma tu naj- większe opóźnienie. A propos wojska – dr James Barry – irlandzki chirurg wojskowy w armii bry- tyjskiej, też był kobietą – ujawnił(a) się dopiero po śmierci – James Miranda Steuart Barry. Jak pisze prof. Gawrychowski – nas, kobiet, w medycynie jest i będzie coraz wiecej. Miejmy nadzieję, że niew roli ofiar. Czy będzie nas więcej w chirurgii i innych dziedzinach zabiegowych? Tu mam spo- re wątpliwości. Chętnych do nauki chi- rurgii ogólnej jest coraz mniej, tak wśród kobiet, jak i mężczyzn. Szkoda zniechęcać potencjalnych kandy- datów/kandydatki. I na koniec (bo mia- ło być o koleżance). Każdy student/ studentka doświadczył w trakcie zajęć klinicznych pytania o planowaną spe- cjalizację. Moja koleżanka, absolwentka wydziału zabrzańskiego, w odpowiedzi na swój wybór (chirurgia ogólna oczywi- ście), usłyszała na sali operacyjnej kliniki w Bytomiu, właśnie u Pana profesora, for- mułkę o śwince morskiej! Ja (absolwentka wydziału katowickiego) – miałam na swoich zajęciach wersję, że‚ „baba chirurg to ani chirurg, ani baba”. Tym bardziej cieszą więc Pańskie słowa, że teraz nie ma znaczenia, czy chirurg będzie mężczyzną, czy kobietą.