ProMedico Pismo Śląskiej Izby Lekarskiej w Katowicach maj 2024 nr 309

Pro Medico maj 2024 18 PRAWO MEDYCZNE Zmiany w prawie, o których lekarz wiedzieć powinien Katarzyna Różycka radcaprawny, ZespółRadcówPrawnychŚIL W ostatnim okresie opublikowano niżej wskazane akty prawne, wprowadzające zmiany dotyczące następujących obszarów: ZAKRES UPRAWNIEŃ RATOWNIKÓWMEDYCZNYCH Co do zasady od 26 marca 2024 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 marca 2024 r. zmieniające rozporządze- nie w sprawie medycznych czynności ratunkowych i świadczeń zdrowotnych innych niż medyczne czynności ratunkowe, które mogą być udzielane przez ratownika medycznego (Dz. U. z 2024 r. poz. 341). W zakresie medycznych czynności ratunkowych, które mogą być udzielane samodzielnie przez ratownika medycznego, zmieniono punkt obejmujący „pobieranie materiału z górnych dróg odde- chowych od pacjenta oraz wykonywanie testów antygenowych na obecność wirusów”, a także dodano możliwość „wykonywania badania USG według protokołów ratunkowych, pod warunkiem ukończenia kursu z USG w ratownictwie medycznym, certyfiko- wanego przez Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowe- go”. Zmodyfikowano również zakres podawanych produktów leczniczych, dodano Noradrenalinum – roztwór do wstrzykiwań, dodano tabletki – Prasugrel (po teletransmisji EKG i konsultacji z lekarzem oceniającym zapis EKG) oraz Tranexamic acid – roztwór do wstrzykiwań. WOJSKOWE KOMISJE LEKARSKIE 29 marca 2024 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2024 r. w sprawie orzekania o zdolno- ści do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskichw tych sprawach (Dz. U. z 2024 r. poz. 466). Rozporządze- niem określono m.in. wykaz chorób i ułomności uwzględnianych przy orzekaniu o zdolności do służby wojskowej, zakres badań wykonywanych w ramach orzekania o zdolności do poszczegól- nych rodzajów służby wojskowej, warunki orzekania o zdolności do służby wojskowej przez wojskowe komisje lekarskie, a także tryb postępowania tych komisji. IDENTYFIKACJA PACJENTAW SZPITALU Od 6 kwietnia 2024 r. obowiązuje Rozporządzenie Ministra Zdro- wia z dnia 3 kwietnia 2024 r. w sprawie warunków, sposobu i trybu zaopatrywania pacjentów szpitala w znaki identyfikacyjne oraz sposobu postępowania w razie stwierdzenia ich braku (Dz. U. z 2024 r. poz. 513). Epatowanie statystykami też nie jest dobre w sytuacji dramatu życiowego rodziny. Te dane nie trafiają do odbiorów, są szumem w strumieniu informacji. Choć trzeba otwar- cie, bez wahania oznajmić, że możliwości leczenia się wyczerpały, a sytuacja jest nie- odwracalna. Bez cienia wątpliwości pacjent nie żyje, to koniec. Z pozamedycznego punktu widzenia naj- ważniejsze jest zbudowanie atmosfery wzajemnego zaufania i zrozumienia. Nale- ży dać czas na wypowiedzenie się rodzinie, zadawanie pytań, rozwianie wątpliwości, wydobycie emocji (wypłakanie, wykrzycze- nie). Uświadommy wtedy rodzinie, że daw- ca staje się bohaterem. Należy skupić się na ogólnie rozumianym dobru. Bo donacja narządowa jest dobrem. Dla każdego w tej okropnej sytuacji. Dla biorców – bo daje im szanse na życie. Dla dawcy – bo kończy czas opieki, umierania narządów, czasemmylnie traktowanych jako terapia. Dla rodziny – bo pozwala zorganizować pogrzeb, przejść w„namacalną”żałobę. Nie popisujmy się wiedzą medyczną, ogra- niczmy ją do niezbędnegominimum.Wszak obie strony wiedzą, kto w tej rozmowie jest lekarzem. Słowem kluczem niech stanie się empatia. Nie uciekajmy wzrokiem, starajmy się patrzeć prosto w oczy naszym rozmów- com. Taką rozmowę powinny prowadzić preferencyjnie osoby o dużej inteligencji emocjonalnej. Niech prowadzi ją ten lekarz, który nawiązał najlepszą relację z rodziną podczas hospitalizacji pacjenta. Takich rozmów nie można się nauczyć, ale można z czasem do nich przywyknąć, nieja- ko wyćwiczyć – jak byśmy tego nie nazwali: nabrać praktyki. Choć to tylko konwenans, warto zapytać rodzinę, czy w rozmowiemoże uczestniczyć młodszy reprezentant zespołu lekarskiego – niech się uczy! Taka forma edukacji jest nie do przecenienia, żadna szkoła tego nie da. Acha, i niewstydźmy się swoich emocji pod- czas tych trudnych chwil. Powodzenia. Z pozamedycznego punktu widzenia najważniejsze jest zbudowanie atmosfery wzajemnego zaufania i zrozumienia. Należy dać czas na wypowiedzenie się rodzinie, zadawanie pytań, rozwianie wątpliwo- ści, wydobycie emocji (wypłakanie, wykrzyczenie). Uświadommy wtedy rodzinie, że dawca staje się bohaterem. Należy skupić się na ogólnie rozumia- nym dobru. Bo donacja narządowa jest dobrem.