ProMedico PS Pismo Śląskiej Izby Lekarskiej w Katowicach wrzesień 2018 nr 252

Pro Medico • wrzesień 2018 28 (…) Pani Profesor całe swoje życie zawodowe związała z naszą Uczelnią. Rozpoczynając karierę zawodową wniosła do środowi- ska i kultywowała wspaniałe, rodzinne tradycje reprezentujące wysoki profesjonalizm i godność zawodu lekarza, kompetentne przygotowanie zawodowe, a także ponadczasowe wzorcowe walory, charakteryzujące postawę przedstawiciela medycyny akademickiej we wszystkich istotnych aspektach, od działalno- ści lekarskiej, poprzez aktywność dydaktyczną i kreatywność naukową, do działalności wychowawczej, organizacyjnej i spo- łecznej. Rozpoczynając pracę w 1961 r. w Klinice kierowanej przez Prof. Kornela Gibińskiego kontynuowała ją, osiągając kolejne szczeble kariery zawodowej i akademickiej, potwierdzone uzy- skaniem stosownych specjalizacji i czytelnym awansem zawo- dowym, a w wymiarze akademickim uzyskaniem stopnia dok- tora w 1967 r. dr. hab. w 1982 r. i tytułu prof. n. med. w 1989 r. Równolegle do rutynowych działań medycznych stworzyła uni- kalne, nie tylko na Śląsku, zaplecze kliniczne poświęcone pro- blemowi otyłości i ta problematyka stanowiła oś Jej owocnych dociekań naukowych oraz działalności diagnostyczno-terapeu- tycznej, jakkolwiek Jej znaczący dorobek naukowy ma znacznie szersze spektrum. Po okresie zatrudnienia w Katedrze Farmako- logii kierowanej przez Prof. Zbigniewa Hermana objęła, jako kie- rownik, Katedrę Patofizjologii. Dobitny i wielce znamienny jest znak, że społeczność akademicka Wydz. Lekarskiego w Kato- wicach powierzyła Jej obowiązki Dziekana, którą to funkcję pełniła w jakże ważnym, nie tylko dla Uczelni okresie, w prze- łomowych latach 1990-1996. Pani Profesor była też członkinią szeregu zespołów i gremiów w Śląskim Uniwersytecie Medycz- nym, aktywnym i docenionym organizatorem wielu wydarzeń akademickich i naukowych w kraju i za granicą. Wyraźne są także Jej zainteresowania tymi obszarami nauk medycznych, które w minionym okresie zasługiwały na szcze- gólne dowartościowanie i rozwój. Tu można i należy odnotować między innymi współpracę z Instytutem Medycyny Pracy, człon- kostwo w Komitecie Ekologii Człowieka i Promocji Zdrowia PAN, przewodniczenie Wojewódzkiemu Zespołowi Promocji Zdro- wia. Dorobek Pani Profesor został uhonorowany przyznaniem szeregu nagród przez Rektora, Ministra Zdrowia oraz wysokich odznaczeń państwowych. Nie sposób wymienić wszystkich aktywności i szczegółowo opisać Jej autentycznego zaangażo- wania w życie Uczelni, w rozwój zespołów, którymi kierowała. Śp. Profesor Barbara Zahorska-Markiewicz (1938- 2018) Non omnis moriar Poprzestanę zatem na nakreślonej przed chwilą faktografii i sądzę, że klamrą wiążącą te działania może być przesłanie zawarte w maksymie in labore virtus et vita . Osobiście miałem zaszczyt być świadkiem pracy Pani Profesor na długo przedtem, zanim zostałem zatrudniony w naszej Uczelni, w związku z Jej dodatkowymi obowiązkami w Instytucie Medy- cyny Pracy. I niech mi będzie wolno powiedzieć, że już wówczas mnie, młodemu lekarzowi, bardzo imponowała Jej postawa, a dominującym odczuciem było silne przekonanie o Jej godnych naśladowania kompetencjach zawodowych i naukowych. Zwra- cało to, w owych czasach, szczególną uwagę i do dzisiaj traktuję to doświadczenie jako zrządzenie dobrego losu. Później bywałem zapraszany przez Panią Profesor do różnorodnej współpracy i te – dziś wiem – zbyt rzadkie, kontakty tylko wzmocniły mój szacunek dla Jej postawy, nacechowanej, poza już podkreślonymi walora- mi, precyzją wypowiedzi, rzetelnością naukową, sprawiedliwości w ocenach i bezkompromisowością w sądach oraz decyzjach. Kończąc osobisty wątek dodam tylko, że moim zawodowym rela- cjom z Panią Profesor w naturalny, niewymuszony sposób towa- rzyszył głęboki szacunek, graniczący z podziwem. Magnorum est admiratio . Jestem przekonany, że dla wszystkich, z którymi miała zawodowy kontakt widoczna powszechnie była Jej prawość i pracowitość, nie dla zaszczytów, ale dla dobra Alma Mater, w poczuciu odpowiedzialności za rozwój współpracowni- ków i reprezentowanej dziedziny, za rozwój Uczelni. Non omnis moriar . W doczesnym wymiarze świadectwem tej sen- tencji jest nie tylko pamięć o Pani Profesor w Rodzinie, wśród bli- skich i przyjaciół. To nie tylko – jakkolwiek znamienny – fakt, że oto ma miejsce rodzinna kontynuacja profesji lekarza i nauczyciela akademickiego z jakże czytelnym przesłaniem, tak właściwym dla wartości przez Panią Profesor reprezentowanych. Non omnis moriar . To przecież także dużo więcej niż pamięć o Pani Profesor w naszym środowisku akademickim. To – jestem głęboko przekonany – świadomość, że można i warto postępować tak, jak to Pani Profesor czyniła. Wierzę, że wielu spośród nas nie wątpi, że jest to słuszne i że jest to nadal – także dzisiaj i jutro – bardzo potrzebny wzór, a jednocześnie recepta na pielęgnowanie godno- ści zawodu, godności akademika i godności oraz majestatu Uczel- ni. I za to jako Dziekan dziękuję Pani Profesor. Żegnając Panią Profesor składam szczere wyrazy współczucia Rodzinie i Jej Bliskim, także w imieniu Korpusu Dziekańskiego Wydziału Lekarskiego w Katowicach oraz naszej społeczności akademickiej. Kondolencje kieruję również w stronę Jej współpra- cowników i uczniów. Żegnamy Panią Profesor Barbarę Zahorską-Markiewicz. Requiescat in pace. Prof. dr hab. n. med. Jan Zejda (Wspomnienie jest publikacją obszernych fragmentów mowy wygłoszonej przez prof. J. E. Zejdę, dziekana Wydziału Lekarskiego SUM, podczas uroczystości pożegnalnych)