ProMedico PS Pismo Śląskiej Izby Lekarskiej w Katowicach lipiec/wrzesień 2020 nr 272

29 Pro Medico • wrzesień 2020 Urodził się 18.02.1926 r. w Czechowicach- Dziedzicach, w rodzinie Józefa i Zuzanny z d. Polak. Miał dwóch braci. Naukęw zakre- sie szkoły podstawowej ukończył w roku wybuchu II wojny światowej. Przed wybu- chem wojny zdążył jeszcze zdać egzamin wstępny do szkoły średniej w Bielsku, jed- nakże nie rozpoczął nauki ze względów oczywistych. W roku 1940, jako piętnastoletni chłopak, został wywieziony na przymusowe roboty do Niemiec. Dzięki wstawiennictwu swo- jego ojca, kolejarza posiadającego szero- kie kontakty ze względu na wykonywany zawód, powrócił w roku 1941 do kraju. Został jednak przymusowo zatrudniony w niemieckim zakładzie elektrycznym w Kamienicy k. Bielska. Po odzyskaniu niepodległości nadrobił zaległości wnauce spowodowane wojenną przerwą. Po uzyskaniu świadectwa dojrza- łości w roku 1948 podjął naukę w Oddzia- le Stomatologicznym ŚlAM w Rokitnicy. Po dwóch latach studiów rozpoczął pracę jako pełniący obowiązki asystenta w Kate- drze i Zakładzie Protetyki ŚlAM. Studia ukończył z wyróżnieniem w roku 1953 i został zatrudniony jako asystent w ww. Katedrze. Jednocześnie rozpoczął naukę na Wydziale Lekarskim tejże uczelni. Nie- stety dały znać o sobie trudy okresu oku- pacji i był zmuszony do przerwania nauki ze względu na zły stan zdrowia. Ukończył studia lekarskie dopiero w roku 1964. Pracy w Katedrze Protetyki, pomimo trudności zdrowotnych, nie przerwał i w roku 1962 uzyskał stopień doktora nauk medycznych pod kierunkiem doc. Ryszarda Cichowskie- go. W międzyczasie uzyskał I i II stopień specjalizacji z protetyki stomatologicznej. Cztery lata później habilitował się, a od roku Wspomnienie o profesorze Bronisławie Tadeuszu Kłaptoczu 1967 objął kierownictwo Katedry i Zakładu Protetyki Stomatologicznej ŚlAM w Zabrzu. Pomimo przejścia w roku 1996 (30.09.1996) na emeryturę, nadal pracował, głównie w Wyższej Szkole Inżynierii Dentystycznej wUstroniu. PrzezcałyokrespracywKatedrzeiZakładzie Protetyki intensywnie udziela się nauko- wo. W dniu 16.11.1974 r. otrzymuje tytuł profesora nadzwyczajnego, a 21.06.1983 r. profesora zwyczajnego.W zakres Jego zain- teresowań naukowych wchodziły głównie następujące tematy: biomateriały, fizjolo- gia i patologia jamy ustnej oraz materiało- znawstwo stomatologiczne. Wyniki swoich badań publikował w czasopismach kra- jowych i zagranicznych. Wymienić należy szczególnie czasopisma duńskie oraz nie- mieckie i austriackie. Szczególną rolęwJego pracy odegrały biomateriały, którymi zdołał zainteresować kilku swoich współpracow- ników. Do dnia dzisiejszego kontynuują oni Jego prace w tym zakresie. W dorobku naukowym posiada około 150 wygłoszonych referatów na sympozjach krajowych i zagranicznych. Opublikował około 80 prac naukowych, w tym 30 samo- dzielnych. Był autorem 5 książek, w tym współautorem 3 rozdziałów w podręczniku „Propedeutyka Stomatologii” pod redak- cją Zbigniewa Jańczuka. Prowadził kursy doskonalące i szkolenia podyplomowe dla lekarzy dentystów oraz techników denty- stycznych. Był opiekunem 5 rozpraw habilitacyjnych oraz promotorem 15 rozpraw doktorskich. Recenzował 9 prac habilitacyjnych oraz 24 rozprawy doktorskie. Recenzował również około 200 artykułów przesłanych do czaso- pismnaukowych. Opiniował około 100 pro- tokołówbadań naukowych na ludziach. Oprócz pracy naukowej, piastował rów- nież ważne funkcje w swojej macierzystej uczelni. Był prodziekanem, dziekanem oraz prorektorem. Był członkiem Senatu przez kilka kadencji oraz przewodniczącym i członkiem kilkudziesięciu różnych komisji uczelnianych i wydziałowych. Organizował i przewodniczył Terenowej Komisji Ety- ki Badań Naukowych na Ludziach. Wiele kadencji był członkiem ww. Komisji. Był również członkiem od 1966 r. kolegium redakcyjnego Protetyki Stomatologicz- nej. Uzyskał 25 nagród Rektora ŚlAM oraz 7 nagród ministra zdrowia za osiągnięcia naukowe i dydaktyczne. Piastował funkcje kierownicze w Sekcji Protetyki Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego. Należy wspomnieć również o Jego pasjach. Uwielbiał turystykę górską, kochał Tatry i Podhale. Do końca swoich dni uprawiał sport, ten przez małe „s”. Do 80. roku życia jeździł na rowerze. Codziennie się gimna- stykował i chodził na długie spacery, po któ- rych siadał w jednej ze swoich ulubionych kawiarni i pił kawę. Mówił, że najważniejszy w życiu człowieka jest ruch, który jest lekar- stwem na prawie wszystkie dolegliwości. Swoją pasją do sportu zaraził córkę, która została nauczycielem wychowania fizycz- nego i wnuka, który trenuje narciarstwo alpejskie i lekką atletykę, a medycyną syna. Profesor był ciepłym, serdecznym człowie- kiem i opiekuńczym dziadkiem. Godzinami potrafił opowiadać o swoich przygodach z dzieciństwa i z czasów wojny oraz składać samoloty z papieru. Kochał zwierzęta, a one jego. Przez ostatnie 10 lat opiekował się psem ze schroniska. Został uhonorowany wieloma odznacze- niami państwowymi i resortowymi. Z naj- ważniejszych należy wymienić Krzyż Kawa- lerski (1973) oraz Oficerski (1989) Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 8 lipca 2020 r. Cześć Jego Pamięci JanRauch Panu Profesorowi Dariuszowi Lange wyrazy głębokiego współczucia z powodu śmierci Ojca składa Zarząd Oddziału Śląskiego Polskiego Towarzystwa Patologów Panu Profesorowi Dariuszowi Lange wyrazy głębokiego współczucia z powodu śmierci Ojca składa zespół Pracowni Histopatologii Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu