Z głębokim żalem przyjęliśmy informację, że w nocy z 4 na 5 lutego 2025 r., przeżywszy 101 lat,
zmarł
śp. dr n. med. Mieczysław Buczkowski ps. "Buk".
Rodzinie i Najbliższym składamy wyrazy głębokiego współczucia oraz najszczersze kondolencje.
dr n. med. Tadeusz Urban
Prezes Okręgowej Rady Lekarskiej w Katowicach
wraz z Członkami Okręgowej Rady Lekarskiej w Katowicach
dr Stanisław Borysławski
Przewodniczący Delegatury w Gliwicach
wraz z Członkami Delegatury
Msza żałobna za śp. dr. n. med. Mieczysława Buczkowskiego odbędzie się 14.02.2025 r. o godz. 10:30, w Kościele Podwyższenia Krzyża Świętego w Gliwicach. Po mszy nastąpi odprowadzenie Zmarłego na miejsce spoczynku na Cmentarzu Lipowym.
Mieczysław Antoni Buczkowski urodził się w 1923 roku w Białymstoku. Przed wojną ukończył gimnazjum księcia Józefa Poniatowskiego na Żoliborzu. Maturę uzyskał w 1940 roku – była to pierwsza matura w czasie okupacji.
Pobierał naukę na tajnych kompletach w Prywatnej Szkole Zawodowej dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego na Wydziale Lekarskim Tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich i Uniwersytetu Warszawskiego. Doświadczenie medyczne zdobywał w dramatycznych czasach wojennych, stykając się na co dzień z niezliczonymi ludzkimi tragediami i ogromnym cierpieniem.
Najpierw trafił do szpitala Dzieciątka Jezus, gdzie został zaangażowany jako sanitariusz, a później w tym szpitalu praktykował anatomię patologiczną u profesora Paszkiewicza i chirurgię, na którą było ogromne zapotrzebowanie. Pracował też w Szpitalu Ujazdowskim, w którym podczas wojny Niemcy stworzyli placówkę dla Ostlegionerów (jeńców z Azji Mniejszej), a równocześnie było to miejsce polskiej konspiracji, utrzymujące kontakt z państwem podziemnym i udzielające pomocy wielu potrzebującym.
W ostatnich dniach lipca 1944 r. Mieczysław Buczkowski został zaprzysiężony i otrzymał pseudonim „Buk”. Gdy wybuchło Powstanie Warszawskie pracował w szpitalu na Żoliborzu, który był szpitalem Zgrupowania „Żywiciel” Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej.
1 września szpital został zbombardowany przez lotnictwo i miotacze min. W czasie ataku „Buk” został ranny, ale nadal pomagał w transporcie ofiar bombardowania.
Koniec Powstania zastał go w szpitalu w Forcie Sokolnickiego, gdzie goił rany wraz z innymi poszkodowanymi. Po przebytej czerwionce, przy wzroście 182 cm, ważył 50 kg. Dzięki pomocy polskich sanitariuszek uniknął transportu do Oświęcimia. Potem udało mu się odnaleźć ranną podczas wojny matkę i ojca, który czas Powstania przetrwał na warszawskiej Starówce.
Do końca wojny „Buk” pracował w szpitalu w Pruszkowie. Po jej zakończeniu kontynuował studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, na którym 19 grudnia 1947 r. uzyskał dyplom lekarza.
W 1949 r. został powołany do służby wojskowej. Ukończył wówczas specjalizację z chorób wewnętrznych i organizacji służby zdrowia, pracował też jako wykładowca na Akademii Medycznej w Łodzi. Po zakończeniu służby wojskowej, przeniósł się na Śląsk i zamieszkał w Gliwicach. Jego ojciec dostał tu mieszkanie i polecenie organizacji ubezpieczalni zdrowia. Mieczysław Buczkowski podjął pracę w Klinice Chorób Wewnętrznych Śląskiej Akademii Medycznej w Zabrzu, obronił pracę doktorską, a od 1969 r. do 1991 roku był ordynatorem Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala Miejskiego nr 1 w Gliwicach. Pełnił też m.in. obowiązki dyrektora naczelnego Szpitala Miejskiego nr 1 w Gliwicach i dyrektora Zakładu Opieki Zdrowotnej w Gliwicach. Wykształcił wielu młodych lekarzy, m.in. kilkudziesięciu internistów. W kierowanym przez niego oddziale powstał Oddział Intensywnego Nadzoru Kardiologicznego i Oddział Dializ Pozaustrojowych. Jest autorem lub współautorem 22 opublikowanych prac naukowych. W roku 1990 przeszedł na emeryturę.
Został odznaczony Krzyżem Armii Krajowej, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a także Odznaką Pamiątkową Akcji Burza, Medalem Za Warszawę i Krzyżem Partyzanckim.
