Background Image
Table of Contents Table of Contents
Previous Page  22 / 40 Next Page
Information
Show Menu
Previous Page 22 / 40 Next Page
Page Background

Pro Medico

maj 2016

20

kardiologia

Aktualnie najbardziej rozwijają się techni-

ki leczenia nabytych wad zastawkowych

(w szczególności zwężeń zastawki aortalnej

i niedomykalności mitralnej) oraz metody

kompleksowego leczenia zaburzeń rytmu

serca.

Eksperci rozszerzyli wskazania do przezskór-

nej plastyki zastawki aortalnej na chorych

z ciasnym, nabytym zwężeniem zastawki

aortalnej obciążonych zbyt dużym ryzykiem

powikłań zabiegu kardiochirurgicznego jako

leczenia paliatywnego lub jako pomost do

przezskórnego wszczepienia zastawki (TAVI

– transcatheter aortic valve implantation).

Zabieg walwuloplastyki aortalnej został

uzupełniony przez możliwość wszczepienia

drogą przezskórną ostatecznej protezy. Za-

bieg ten zarezerwowany jest dla chorych ze

zbyt dużym ryzykiem klasycznego zabiegu

kardiochirurgicznego. Ze względu na swoją

specyfikę i stopień złożoności, powinien być

wykonywany w warunkach operacyjnej sali

hybrydowej przy współudziale kardiologów,

kardiochirurgów, chirurgów naczyniowych

i anestezjologów.

Do niedawna jedynymi metodami lecze-

nia niedomykalności zastawki mitralnej

było leczenie farmakologiczne lub –

w przypadku jego nieskuteczności – le-

czenie operacyjne.

Istnieje jednak grupa

chorych, u których leczenie operacyjne jest

obarczone zbyt dużym ryzykiem powikłań

i zgonu. W chwili obecnej alternatywą dla

tej grupy chorych stała się mniej obciążająca

metoda korekcji niedomykalności, a miano-

wicie Mitra Clip. Jest to rodzaj zapinki, za po-

mocą której łączy się ze sobą płatek przedni

i tylny zastawki mitralnej wmiejscu najwięk-

szej fali niedomykalności, co powoduje jej

istotną redukcję i prowadzi do poprawy

stanu zdrowia chorego. Zabieg ten przepro-

wadza się metodą przezskórną bez koniecz-

ności otwierania klatki piersiowej również

w warunkach operacyjnej sali hybrydowej

przy współudziale doświadczonego echo-

kardiografisty.

Na drodze rozwoju nowych technik w kar-

diologii interwencyjnej należy zauważyć na-

stępującą prawidłowość: o ile w przeszłości

– wprowadzając angioplastykę wieńcową,

stentowanie czy przezskórną walwulopla-

stykę w stenozie mitralnej – kardiolodzy

„odbierali” kardiochirurgom ich „najłatwiej-

szych” pacjentów, u których ryzyko zabiegu

było najmniejsze, to obecnie kardiolodzy

inwazyjni stosują nowe techniki u chorych,

których kardiochirurdzy nie chcą lub nie po-

winni operować ze względu na zwiększone

ryzyko operacyjne.

Na naszych oczach dokonuje się postęp

również w leczeniu pacjentów z zabu-

rzeniami rytmu serca.

Terapia przy użyciu

urządzeń wszczepialnych, zarówno stymula-

torów, jak i kardiowerterów-defibrylatorów,

ma ugruntowaną pozycję w dostępnych

opcjach terapeutycznych, a ich skuteczność

została potwierdzona w licznych badaniach

klinicznych, obejmujących wielotysięczne

populacje chorych. W najbliższych latach

spodziewać się należy dalszego niezwykle

dynamicznego rozwoju elektrofizjologii.

Ablacja substratu zaburzeń rytmu (przede

wszystkim migotania przedsionków i czę-

stoskurczów komorowych) pozwala na

wyeliminowanie podłoża tych arytmii. Po-

wszechniejsze stosowanie ablacji u chorych

z migotaniem przedsionków w dłuższej

perspektywie czasowej zmniejszy koszty sys-

temu opieki zdrowotnej związanej z diagno-

styką i leczeniem tych chorych, nie mówiąc

o zmniejszeniu kosztów społecznych i socjal-

nych. W przyszłości można oczekiwać roz-

woju kompleksowych sposobów leczenia

najtrudniejszych chorych, a nawet można

wyobrazić sobie leczenie chorego z ciężką

niedomykalnością zastawki dwudzielnej,

utrwalonym migotaniem przedsionków,

ciężką niewydolnością krążenia i złożonymi

komorowymi zaburzeniami rytmu, u które-

go podczas jednego zabiegu będzie moż-

na kompleksowo skorygować wszystkie te

nieprawidłowości.

Historia zatoczyła szerokie koło: na począt-

ku kardiolodzy interwencyjni wykonywali

zabiegi najprostsze (u chorych z niskim

ryzykiem zabiegu kardiochirurgicznego),

a w chwili obecnej zajmują się chorymi

najtrudniejszymi – z największym ryzykiem

operacyjnym.

Prof. Andrzej Lekston

Prof. Marian Zembala

Historia zatoczyła koło...

Nowe techniki kardiologii interwencyjnej

W ostatnich latach w kardiologii interwencyjnej dokonuje się wielki postęp techno-

logiczny, dzięki któremu możemy zaoferować chorym nowe sposoby leczenia.

Ogłoszenie