35 / 40
33
Pro Medico
•
październik 2014
wspomnienia
wspomnienia, nekrologi
Z głębokim smutkiem, 15.03.2014 r., w Kościele pw. św. Józefa,
a następnie na cmentarzu pw. św. Józefa w Zabrzu, pożegnali-
śmy śp. prof. zw. dr. hab. n. med. Jana Zbigniewa Szczepańskiego.
W uroczystościach pogrzebowych Rodzinie śp. Profesora towa-
rzyszyli przedstawiciele władz Śląskiego Uniwersytetu Medycz-
nego, liczni uczniowie i współpracownicy z Klinik Pediatrii w Za-
brzu i w Bytomiu, znajomi.
Profesor urodził się 1.01.1929 r. w Kozowej, w województwie
tarnopolskim. W 1940 r. wraz z rodziną został deportowany do
ZSRR, do Kazachstanu. Po niezwykle trudnych latach tułaczki
powrócił do Polski w 1945 r. W 1949 r. rozpoczął studia na Wy-
dziale Lekarskim Akademii Lekarskiej w Bytomiu. Od drugiego
roku studiów pracował w Zakładzie Chemii Ogólnej pod kierun-
kiem doc. Stanisława Prebendowskiego. Zdobyte wówczas do-
świadczenie laboratoryjne wykorzystywał w ciągu całego okresu
pracy zawodowej. Po ukończeniu studiów, w 1954 r. rozpoczął
pracę w Klinice Pediatrii w Zabrzu, pod kierunkiem prof. Artura
Chwalibogowskiego. Uzyskał I i II stopień specjalizacji z pediatrii,
a równocześnie prowadził Kliniczne Laboratorium Biochemiczne.
Stopień doktora n. med. uzyskał w 1966 r., stopień doktora hab.
n. med. w zakresie pediatrii w 1973 r., tytuł profesora w 1983 r.,
a stanowisko profesora zwyczajnego w 1982 r. Pracując w Klinice
Pediatrii w Zabrzu, kierowanej w tym czasie przez prof. dr hab. n.
med. Bożenę Hager-Małecką, opracowywał i wdrażał do praktyki
klinicznej nowoczesne metody laboratoryjne, zwłaszcza badania
immunochemiczne istotne w diagnostyce przewlekłych entero-
patii, mukowiscydozy (wprowadził do diagnostyki próbę potową
bromkową) i astmy oskrzelowej. W 1973 r. został kierownikiem
Zakładu Propedeutyki Pediatrii ŚlAM w Bytomiu. Tą placówką
akademicką, zasłużoną dla pediatrycznej służby zdrowia na Ślą-
sku, której nazwa – po kilku zmianach – brzmiała ostatecznie:
Katedra i Klinika Pediatrii w Bytomiu, kierował do czasu przejścia
na emeryturę (1999 r.). Kształtował pediatryczne doświadczenie
i rozwój naukowy swoich współpracowników. Zwłaszcza w po-
czątkowym okresie było to zapewne zadanie niełatwe, gdyż
Uczelnia, powołując swoją jednostkę organizacyjną na bazie Szpi-
tala Specjalistycznego nr 2 w Bytomiu, skierowała tam do pracy
bardzo młody zespół asystentów. Ci, którzy byli wówczas leka-
rzami – stażystami, a do takich również się zaliczam, wzorowali
swoje pediatryczne postępowanie na postępowaniu Pana Pro-
fesora i zdobywali doświadczenie wg Jego wskazówek. Profesor,
którego pasją było opracowywanie i wdrażanie laboratoryjnych
metod diagnostycznych, uczył nas jednocześnie, że najważniej-
szy jest stan kliniczny pacjenta, a potem dopiero wyniki badań
dodatkowych. Cierpliwie poprawiał nasze prace naukowe, nigdy
nas w ich pisaniu nie wyręczając. Wskazywał kierunki badań na-
ukowych, mobilizował do pisania prac doktorskich. O ogromnej
pracowitości Pana Profesora może świadczyć fakt, iż był promo-
torem 29 dysertacji doktorskich i opiekunem rozprawy habilita-
cyjnej, recenzował 31 rozpraw doktorskich i trzy habilitacyjne.
W czasie swojej działalności naukowej współpracował z wieloma
Komitetami PAN. Był członkiem Europejskiej Grupy Roboczej do
Walki z Mukowiscydozą i Międzynarodowego Towarzystwa„Inte-
rasma”. Reprezentował Polskę na wielu konferencjach i zjazdach
naukowych w kraju i za granicą (Sztokholm, Wiedeń, Holandia,
Paryż, Moskwa, Wyszehrad, USA, Erfurt, Magdeburg, Helsinki). Za
osiągnięcia naukowe i dydaktyczne był nagradzany nagrodami
Rektora ŚlAM. Był odznaczony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP,
Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej,
Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP”, tytułem honorowym „Zasłużony
Nauczyciel Polski”, Medalem Honorowym im. J.P. Brudzińskiego
nadanym przez Polskie Towarzystwo Pediatryczne.
Wraz z żoną – dr n. med. Alicją Kobierską-Szczepańską, która
przez wiele lat była adiunktem Kliniki Pediatrii w Zabrzu, przeka-
zał umiłowanie pięknej dziedziny medycyny – pediatrii i zamiło-
wanie do pracy naukowej córce Marii (obecnie dr hab. n. med.
pediatra, nefrolog) i synowi Tomaszowi (obecnie prof. dr hab. n.
med. pediatra, hematolog i onkolog dziecięcy). Zmarł po długiej
i ciężkiej chorobie 13 marca 2014 r.
Ci, którzy mieli szczęście pracować pod kierunkiem Profesora, za-
pamiętali Go jako człowieka bardzo życzliwego, skromnego i pra-
wego, jako Kierownika Kliniki zawsze gotowego do dyskusji na
temat hospitalizowanych dzieci i przykładającego dużą wagę do
właściwego poziomu zajęć dydaktycznych dla studentów, jako
naukowca śledzącego na bieżąco osiągnięcia badawcze polskiej
i światowej pediatrii. Pozostanie w naszej wdzięcznej, modlitew-
nej pamięci. Niech spoczywa w pokoju.
Prof. dr hab. n. med. Anna Obuchowicz
Kierownik Katedry i Oddziału Klinicznego Pediatrii wBytomiu
Czas jest najlepszym lekarstwemna smutek,
a wspomnień nikt namnie odbierze,
zawsze będą z nami.
Pani Doktor Iwonie Krupowies
wyrazy głębokiego współczucia i słowa otuchy
z powodu śmierci
Ojca
Składają przyjaciele i pracownicy
Oddziału Neonatologicznego
CentrumZdrowia wMikołowie
Z wielkim żalemprzyjęliśmy wiadomość o śmierci
naszej koleżanki
Gosi Rotbart
Pozostanie zawsze w naszej pamięci.
Wyrazy współczucia dla córki Karoliny.
Koleżanki i koledzy
z grupy 11/1983 Śląskiej Akademii Medycznej
Profesor Jan Zbigniew Szczepański
(1929-2014)