12 / 40
Pro Medico
•
październik 2017
10
odpowiedzialność zawodowa
Dr Stefan Kopocz,
członekWojewódzkiej Komisji
ds. OrzekaniaoZdarzeniachMedycznych:
Wojewódzkie Komisje ds. Orzekania
o Zdarzeniach Medycznych to organy, które
umożliwiają dochodzenie roszczeń za zda-
rzeniamedycznewszpitalu. Ideą ichpowoła-
nia było umożliwienie uzyskania odszkodo-
wania lub zadośćuczynienia w czasie dużo
krótszym, niż w przypadku sprawy sądowej.
Komisje powstały na mocy ustawy z 6 listo-
pada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku
Praw Pacjenta (Dz.U. 2009 nr 52 poz. 417).
W skład wojewódzkiej komisji wchodzi
16 członków, w tym:
1) 8 członków posiadających co najmniej
wyższe wykształcenie i tytuł magistra lub
równorzędny w dziedzinie nauk medycz-
nych, którzy wykonują zawód medyczny
przez okres co najmniej 5 lat albo posiadają
stopień naukowy doktora w dziedzinie nauk
medycznych,
2) 8 członków posiadających co najmniej
wyższewykształcenie i tytuł magistrawdzie-
dzinie nauk prawnych, którzy przez okres
co najmniej 5 lat byli zatrudnieni na stanowi-
skach związanych ze stosowaniem lub two-
rzeniemprawa.
ZDARZENIEMEDYCZNE
Przedmiotowa ustawa wprowadza pojęcie
zdarzenia medycznego oraz określa specy-
ficzne zasady i tryb dochodzenia roszczeń
za zdarzenia medyczne przed komisjami
wojewódzkimi.
Jak wskazuje art. 67a ww. ustawy,
za zda-
rzenie medyczne uważa się zakaże-
nie pacjenta biologicznym czynni-
kiem chorobotwórczym, uszkodzenie
ciała lub rozstrój zdrowia pacjenta
albo śmierć pacjenta, będące następ-
stwem niezgodnych z aktualną wiedzą
medyczną: diagnozą, jeżeli spowodo-
wała ona niewłaściwe leczenie, albo
opóźniła właściwe leczenie, przyczynia-
jąc się do rozwoju choroby; leczeniem,
w tym wykonaniem zabiegu operacyj-
nego; zastosowaniem produktu leczni-
czego lub wyrobu medycznego.
Omawiana ustawa
expressis verbis
nie uży-
wa sformułowania „błąd medyczny”, jed-
nakże treść tego przepisu w sposób jed-
-Położniczego Szpitala Powiatowego.
Obie odpowiedzą za umyślne naraże-
nie nienarodzonego dziecka pacjentki
na bezpośrednie niebezpieczeństwo
utraty życia i zdrowia i nieumyślne dopro-
wadzenie do jego śmierci (art. 160 par. 2
kodeksu karnego i art. 155 kodeksu kar-
nego). Brak decyzji lekarzy o prowadze-
niu intensywnego nadzoru nad płodem
i brak decyzji o natychmiastowym zakoń-
czeniu ciąży drogą cesarskiego cięcia
doprowadziły do nałożenia się ostrego
niedotlenienia noworodka na wewnątrz-
maciczne niedotlenienie przewlekłe.
Spowodowało to przedwczesne rozpo-
częcie akcji oddechowej przez noworod-
ka, zachłyśnięcie się wodami płodowymi
i śmierć dziecka.
Na ławie oskarżonych zasiądzie tak-
że lekarz, kierownik Oddziału Chirurgii
Ogólnej Szpitala. Prokuratura Regio-
nalna ustaliła, że nie podjął on decyzji
o przeprowadzeniu u pacjentki zabiegu
operacyjnego, pomimo tego, że na jej
konieczność wskazywały przeprowadzo-
ne badania. Zbyt późno włączył on tak-
że antybiotykoterapię. W konsekwencji
po ponad miesięcznym pobycie w szpi-
talu pacjentka zmarła. Prokurator zarzucił
nieumyślne narażenie pacjentki na bez-
pośrednie niebezpieczeństwo utraty
życia albo ciężkiego uszczerbku na zdro-
wiu (art. 160 par. 2 i 3 kodeksu karnego).
W innej ze spraw Prokuratura Okręgowa
o nieumyślne narażenie pacjenta na bez-
pośrednie niebezpieczeństwo utraty
życia albo ciężkiego uszczerbku na zdro-
wiu oskarżyła trójkę lekarzy z Powiato-
wego Centrum Zdrowia. Po zapoznaniu
się z danymi widniejącymi na skiero-
waniu pacjenta do szpitala i wynikami
badań, wskazującymi na ostre zapalenie
płuc, naruszyli oni wypracowane regu-
ły i zasady postępowania medycznego
i nie umieścili go na Oddziale Intensyw-
nej Terapii. Pacjent zmarł. Lekarze zostali
oskarżeni o przestępstwo z art. 160 par. 2
i 3 kodeksu karnego.
W ocenie Prokuratury Okręgowej do błę-
du medycznego doszło również w SP
ZOZ. Ordynator oddziału chirurgicznego
oraz lekarz pełniący dyżur na oddziale
chirurgicznym, pomimo pogarszania się
stanu zdrowia pacjenta i nieskuteczno-
ści wdrożonego leczenia zachowawcze-
go, nie poszerzyli diagnostyki poprzez
wykonanie dodatkowych badań kontrol-
nych i w konsekwencji nie podjęli decyzji
o przekazaniu pacjenta do innej placówki
o większych możliwościach diagnostycz-
nych. Po trzech dniach pobytu w szpita-
lu pacjent zmarł. Prokuratura Okręgowa
oskarżyła lekarzy o narażenie pacjenta
na bezpośrednie niebezpieczeństwo
utraty życia lub ciężkiego uszczerbku
na zdrowiu (art. 160 par. 2 kodeksu kar-
nego w związku z art. 160 par. 1 kodeksu
karnego).
Brak przeprowadzenia przez lekarza
wszystkich działań diagnostyczno-leczni-
czych skutkował także zgonem pacjenta,
który został przywieziony karetką pogo-
towia do Izby Przyjęć po tym, jak zasłabł
i uderzył głową w mur. Pomimo istnienia
szeregu wskazań medycznych przema-
wiających za koniecznością przeprowa-
dzenia badania TK głowy, lekarz izby
przyjęć go nie przeprowadził i w konse-
kwencji nie skierował pacjenta do dal-
szego leczenia neurochirurgicznego.
Po prawie 1,5 miesiąca pobytu w szpita-
lu pacjent zmarł. Prokuratura Okręgowa
oskarżyła lekarza o nieumyślne naraże-
nie pacjenta na bezpośrednie niebez-
pieczeństwo utraty życia albo ciężkiego
uszczerbku na zdrowiu (art. 160 par. 3
kodeksu karnego w związku z art. 160
par. 2 kodeksu karnego).
Do błędu medycznego na izbie przyjęć
doszło również w Szpitalu Rejonowym.
Lekarz dyżurny zaniechał przeprowa-
dzenia podstawowych badań diagno-
stycznych, w tym RTG klatki piersiowej,
oznaczenia
gazometrii
elektrolitów
oraz kontrolnego oznaczenia troponiny
i ponownego zapisu EKG. W konsekwencji
lekarz postawił nieprawidłową diagnozę
co do stanu zdrowia pacjenta i podjął błęd-
ną decyzję o braku wskazań do jego hospi-
talizacji. Po trzech dniach pacjent zmarł.
Prokuratura Okręgowa, która prowadziła
śledztwo w tej sprawie, oskarżyła lekarza
o nieumyślne narażenie pacjenta na bez-
pośrednie niebezpieczeństwo utraty życia
(art. 160 par. 2 i 3 kodeksu karnego).
Oprac. G. O. na podstawie informacji
Działu Prasowego
Prokuratury Krajowej
ciąg dalszy ze str. 9
Wojewódzka Komisja ds. Orzekania
o Zdarzeniach Medycznych
Dział ds. Błędów Medycznych...