31 / 40
31
Pro Medico
postscriptum
•
sierpień/wrzesień 2015
wspomnienia
To
„Jego przykład i wymagające kierow-
nictwo kształtowało nasze postawy wobec
pacjentów, inspirowało do poszerzania
wiedzy i opanowywania nowych umie-
jętności. Obdarzony niebywałą intuicją,
wprowadzał nas w arkana zawodu oraz
pracy naukowej bez wielkich słów, z nie-
zwykłą rzetelnością i odpowiedzialnością
wypełniając każde zadanie. Wszyscy znali-
śmy Jego dewizę: „Cokolwiek czynisz, czyń
dobrze i pamiętaj o końcu”
– wspominał
po śmierci Profesora Gibińskiego jego
współpracownik prof. Andrzej Nowak
1
.
Prof. zw. dr hab. med., dr h. c. multi.
Kornel Stanisław Gibiński
urodził się
7 września 1915 r. w Krakowie. W 1933 r.
uzyskał świadectwo dojrzałości. Po ma-
turze rozpoczął studia medyczne na
Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Ja-
giellońskiego. Choć dziś trudno sobie
wyobrazić, że zawodowe losy Profesora
mogły potoczyć się zupełnie inaczej, on
sam wspominał, że medycyna nie była
oczywistym wyborem.:
„Podjęcie przeze mnie studiów medycz-
nych wcale nie było spełnieniem marzeń,
ale rezultatem dyskusji i wspólnej decyzji
mojej i paru kolegów, którzy – podobnie
jak ja – przeżywali rozterki co do wyboru
przyszłej drogi. Pociągała mnie nie tylko
ASP, ale i Wydział Prawa, z możliwością
podjęcia studiów dyplomatycznych, roz-
ważałem także studiowanie leśnictwa we
Lwowie, z myślą o objęciu później kierow-
nictwa schroniska górskiego. Została me-
dycyna...”
2
Jeszcze jako student rozpoczął pracę
w Zakładzie Fizjologii, początkowo jako
wolontariusz, później młodszy asystent.
Dyplom uzyskał w listopadzie 1939.
W 1944 r. został aresztowany za dzia-
łalność konspiracyjną, trafił do obozu
koncentracyjnego w Gross-Rosen, gdzie
pracował jako lekarz mając do dyspozy-
cji garść aspiryny i krople walerianowe.
„
Mam przekonanie
– wspominał po la-
tach Profesor –
że cała późniejsza wiedza
Profesor Kornel Gibiński
– w stulecie urodzin
Profesor Kornel Gibiński był jedną z najważniejszych
osobistości polskiej medycyny. Niekwestionowanym
autorytetem, nauczycielem i mistrzem dla kolejnych
pokoleń studentów i lekarzy. Jego niezłomna posta-
wa etyczna sprawiła, że stał się niedoścignionym
wzorem dla współpracowników i wychowanków.
nabyta w pracy klinicznej (...) nie byłaby
tak pełna, gdyby nie to, że w ekstremal-
nych warunkach, codziennie musiałem
pełnić role i zadania lekarza (...) Właśnie
w ob
ozie zrozumiałem, jak wiele można
zrobić dla cierpiących ludzi, nie mając zgo-
ła nic do dyspozycji.”
3
Po wojnie przeniósł się do Wrocławia
i podjął pracę na stanowisku adiunkta,
a później docenta w III Klinice Chorób
Wewnętrznych, kierowanej przez prof.
Edwarda Szczeklika. W maju 1949 uzy-
skał habilitację na Wydziale Lekarskim
AM we Wrocławiu.
W marcu 1953 r. przeniósł się na Górny
Śląsk, gdzie od podstaw zorganizował
III Katedrę i Klinikę Chorób Wewnętrz-
nych w Bytomiu Śląskiej Akademii Me-
dycznej. W 1954 r. otrzymał tytuł i sta-
nowisko profesora nadzwyczajnego,
zostając wówczas najmłodszym pro-
fesorem w Polsce. W 1974 r. objął sta-
nowisko dyrektora Instytutu Chorób
Wewnętrznych i kierownika pierwszej
w Polsce kliniki gastroenterologii, zorga-
nizowanej w ŚAM w Katowicach-Ligocie,
którą kierował do przejścia na emeryturę
w 1985 r. Szybko zyskała ona liczącą się
pozycję w kraju i za granicą. W 1977 r.
w klinice wykonano pierwszy w Polsce
zabieg sfinkterotomii endoskopowej
w leczeniu kamicy dróg żółciowych.
Klinika stała się również siedzibą wielu
towarzystw naukowych. Na Inauguracyj-
ny Zjazd Polskiego Towarzystwa Gastro-
enterologicznego, którego prof. Gibiński
był założycielem i pierwszym prezesem
(1977), przybyło do Katowic ponad 400
lekarzy, w tym m.in. goście z Belgii, Buł-
garii, Wielkiej Brytanii, Japonii, Finlandii,
Czechosłowacji i Związku Radzieckiego.
Profesor Gibiński był pionierem wielu
nowoczesnych metod diagnostycznych
i terapeutycznych w Polsce, autorem
wydanego w 1959 roku pierwszego pol-
skiego podręcznika gastroskopii klinicz-
nej. Uruchomił pierwszą na Śląsku pra-
cownię angiograficzną, a także – wraz
z prof. Franciszkiem Kokotem – jedną
z pierwszych w Polsce sztucznych nerek.
Działalność naukowo-badawcza Profe-
sora koncentrowała się wokół szeroko
pojętej interny, kardiologii i gastroente-
rologii.
W latach 1957-1959 pełnił funkcję pro-
rektora ds. nauki ŚAM, był doktorem
honoris causa kilku polskich i jednej
amerykańskiej uczelni, członkiem wielu
towarzystw naukowych. W 1964 r. został
członkiem korespondentem, a w 1973 –
członkiem rzeczywistym PAN.
Był inicjatorem powołania komisji etycz-
nej przy Śląskiej Akademii Medycznej
(1982), przewodniczącym Komisji Etyki
Medycznej PAU (1992) i przewodniczą-
cym Komitetu Etyki w Nauce przy Prezy-
dium PAN (1992).
Odznaczony m.in.: Krzyżem Oficerskim
i Kawalerskim OOP, Nagrodą Fundacji
ciąg dalszy na str. 32
Warto pochylić się nad Jego słowami:
„...by śledząc rozwój nauk przyrodniczych
i przemian socjalnych, nie dopuścić
przy tym do zagłuszania własnego
sumienia, które stanowi istotną
część osoby ludzkiej.”