ProMedico PS Pismo Śląskiej Izby Lekarskiej w Katowicach luty 2016 nr 228

3 / 40

1
Pro Medico • luty 2016
W numerze:
1
2
3-7
3-4
5-6
8
9
9-11
12-15
16-17
18-19
20
21
22
22-23
23
24
25
25-27
28-31
32-34
34-35
35-36
Profesor Przemysław Jałowiecki ponownie pełni funkcję rektora
SUM w kadencji 2016-2020. To wyraz zaufania i wielkiego uzna-
nia. JM Rektorowi i wybranymWładzomUczelni składam serdecz-
ne gratulacje! Motto Śląskiego Uniwersytetu Medycznego brzmi:
„Z tradycjami w edukacji, ku współczesnej nauce i nowoczesnej me-
dycynie”. Życzę, także w imieniu Okręgowej Rady Lekarskiej, by
nasza Alma Mater nadal podążała drogą nowoczesnych osiągnięć
dydaktycznych, sukcesów w kształceniu przyszłych lekarzy i kadr
naukowych, nie tracąc wartości wynikających z jej wspaniałej tra-
dycji i dorobku. Jestem przekonany, że współpraca SUM ze Śląską
Izbą Lekarską będzie się rozwijała również w następnych latach,
ze znakomitymi efektami (czego przykładem są nasze wspólne
przedsięwzięcia, związane z kształceniem podyplomowym).
Współczesne wyzwania związane z rozwojem rynku medialnego,
nie wolnym niestety od dobrze znanych patologii, a także stałym
wzbogacaniem zakresów działalności Śląskiej Izby Lekarskiej,
wymagają profesjonalizacji i wzmocnienia naszych kadrowych
„zasobów”. Dlatego postanowiliśmy wzmocnić personalnie Dział
Informacyjno-prasowy, a nowym rzecznikiem prasowym ŚIL zo-
stała red. Anna Alicja van der Coghen. Mam nadzieję, że te zmia-
ny pozwolą nie tylko na dynamiczne kształtowanie wizerunku
środowiska lekarskiego ŚIL, ale i sprostanie wielu nowym zada-
niom, jakie postawiłem przed Działem.
Napisałem słowo „zasobów” w cudzysłowie, bo trudno mi się
pogodzić z tym, że większość zakładów pracy nazywa dziś pra-
cowników „zasobami ludzkimi”, powstają nawet Biura Zasobów
Ludzkich. O tym poddawaniu pracowników dehumanizacji,
w aspekcie ich odchodzenia na emeryturę, redakcja PMprzygoto-
wała artykuł, będący zbiorem refleksji lekarzy – Seniorów. Cieszę
się, że jeden z wypowiadających się dostrzegł tu rolę ŚIL. Bardzo
wiele robimy, by stale podkreślać ogromną wagę wieloletniego
doświadczenia lekarzy, by pamiętać o tych, którzy od wielu lat
już czynnie zawodowo nie pracują, by choć skromną gratyfikacją,
listem z gratulacjami z okazji dostojnego jubileuszu, pokazać Im,
że są w naszych myślach i sercach. Sam z ogromnym wzrusze-
Z mojego punktu
widzenia
niem uczestniczę w pożegnaniach odchodzących na emeryturę
lekarzy, spotkaniach w Domu Seniora czy w naszym Domu Leka-
rza. Wiele inicjatyw podejmuje też Komisja ds. Emerytów i Renci-
stówORL. Sytuację, w której po kilkudziesięciu latach pracy lekarz
odchodzi na emeryturę i nikt ze szpitala czy poradni nie zadaje
sobie trudu, by choćby powiedzieć „dziękujemy” – uważam za
niedopuszczalną. Szczególnie, gdy placówką kierują lekarze. To
postępowanie wbrew składanemu Przyrzeczeniu Lekarskiemu
(Przyrzekam (...) do kolegów lekarzy odnosić się z należną im życz-
liwością ), a w szczególności art. 52 Kodeksu Etyki Lekarskiej (Le-
karze powinni okazywać sobie wzajemny szacunek. Szczególny sza-
cunek i względy należą się lekarzom seniorom, a zwłaszcza byłym
nauczycielom).
Skoro mowa o Kodeksie Etyki Lekarskiej. Już teraz chciałbym
zwrócić uwagę na następny, marcowy numer „Pro Medico”,
w którym znajdzie się obszerne podsumowanie bardzo ciekawej
dyskusji, która odbyła się podczas posiedzenia Okręgowej Rady
Lekarskiej 13 stycznia br. Panel dyskusyjny pt. „Artykuł 61 Kodeksu
Etyki Lekarskiej – widziany z wielu perspektyw” z udziałem znako-
mitych gości i prelegentów toczył się wokół podnoszonych przez
niektórych kwestii ewentualnych zmian w KEL oraz rozdźwięku,
jaki nierzadko występuje między etyką lekarską a pełnieniem
przez lekarza funkcji publicznej.
Uważam, że można pogodzić propaństwowe poglądy i pro-
państwową działalność z misją naszego zawodu, z wartościami
etycznymi, z fundamentalnymi zasadami, które są też ostoją
kształtowanego przez wieki prawa naturalnego. Nawiązuje ono
do godności człowieka, powszechnego dobra i sprawiedliwości
społecznej, a nie dążenia władzy lub pseudowładzy do zaspoko-
jenia własnych, często doraźnych interesów. Przykładów w histo-
rii jest wiele, także tych tragicznych z minionego wieku.